Yolcu Şiiri

Konusu 'Aşk Şiirleri' forumundadır ve CAN tarafından 22 Mayıs 2016 başlatılmıştır.

  1. CAN Well-Known Member


    YOLCU

    ne kıt'a kaniyim ne de bolcuyum
    hasrete isyankar aşka kolcuyum
    ezelim malumdur ebedim meçhul
    gönülden gönüle göçen yolcuyum...

    ruhum şarkı söyler kalbimse şiir
    aşk denen muamma yüzdüğüm nehir
    beni dost bellemiş olduğun şehir
    her gece kapından geçen yolcuyum...

    maniadan yılmam düşmem gaflete
    yolum gönlümdeysen varmaz gurbete
    isminin geçtiği kutsal sohbete
    oturup aşkından içen yolcuyum...

    avcumda eritip bir tutam karı
    gönlümde döndürdüm alevi narı
    bunca sevda etti gönül tüccarı
    seheri mehtaba satan yolcuyum...

    vuslat çiçekleri geçmez yazımdan
    rüzgar haset eyler esmez hızımdan
    ehl-i efkar durur içmez sızımdan
    sohbette gönüle batan yolcuyum...

    Ben aşkca söylerim yazarım aşkca
    ya usul gelirim ya da hoyratça
    gözlerin kapanıp düşe dalınca
    o düşte olmaya yatan yolcuyum...

    gözüm de gönlümde cihana kördür
    bir gözün aç yeter, güneşi söndür
    beni kuru çaydan nehire döndür
    yol bulup dağlardan akan yolcuyum...

    ya gökte yağmurum ya bahçende kar
    hüznünde hazanım sevincin bahar
    sokaklarda ışık söndüğünde yar
    geceyi aşk ile yakan yolcuyum...

    ne gezdim ne gördüm bilmem bağdat'ı
    ne denizde yüzdüm ne sürdüm atı
    elinle sunduğun görünmez tahtı
    kalp diye göğsüne takan yolcuyum...
     



Sayfayı Paylaş