Yangından Korunma Yolları Şiir

Konusu 'İle İlgili Şiirler' forumundadır ve oguzturk tarafından 27 Aralık 2015 başlatılmıştır.

  1. oguzturk Administrator Staff Member


    YANGIN. Şiiri

    Telefon yokken kentlerde,
    Yangın çıkınca bir yerde,
    Dumanı, ilk gören adam
    Seçerek yüksek bir dam:
    "Yangın vaar!" diye inlerdi.
    O, ne korkulu günlerdi
    Çoluk, çocuk, hoca, hacı,
    Bir o kadar tulumbacı,
    Takır takım koşarak,
    Yangın yerine giderdi.
    Çoğu kez onlar gelmeden,
    Yangın evi kül ederdi.
    İtfaiye kuruldu da
    Yangın derdi sona erdi.

    Mehmet Necati ÖNGAY


    Yangın Var

    Çevrildi sıfır sıfır,
    Bir ses dedi: Çabuk yangın!
    Arazözler hazırlandı,
    Dan, dan dedi sesi çanın.

    Çatısından alev almış
    Eski bir köşk kavruluyor,
    Çatır, çatır çatırdayan
    Duvar, tavan devriliyor.

    Pencerede bir anne var,
    "Yavrum, yavrum", diye ağlar
    Çılgın gibi bağırırken,
    Yıkılır kalın duvarlar.

    Arazözler yetişince,
    Hortumlar, sıktı suyu,
    Harcandı hep birer birer,
    Sarnıç, depo, havuz, kuyu.

    Bir tarafta can pazarı,
    Her tarafı sarmış alev!
    Bir de genişlerse yangın
    Korku dolaşır ev ev.

    Yangın için dikkatli ol,
    Kibrit yakma, çakmak yakma.
    Tutuşturma kâğıt mağıt,
    Karşısına geçip bakma.

    Bir kıvılcım yangın demek,
    Yangın ise bir felaket.
    Elde değil olmaması,
    İtfaiye var bereket.

    Mümtaz Zeki TAŞKIN


    Yangın Şiir

    Ateşle oynamışlar,
    İki kardeş bir ara.
    Odalarını sarmış,
    Dumanlar kara kara.

    İtfaiye gelmiş de,
    Söndürmüş bu yangını.
    Tutuşan yuvaları
    Olmadan kül yığını.

    Bütün oyuncakları,
    Birer birer yanmışlar.
    Yavrucaklar korkudan,
    Düşünüp hastalanmışlar.

    Doktor ikisine de,
    Yetiştirmiş ilacı.
    Yangınlar ölüm gibi.
    Pek acıdır, pek acı.

    Tevfik ÖZBEN
     



Sayfayı Paylaş