Yalnızlık Şiirleri Ünlü Şairler

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 5 Mart 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    Orhan Veli Kanık - Yalnızlık

    Bilmezler yalnız yaşamayanlar,
    Nasıl korku verir sessizlik insana;
    İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
    Nasıl koşar aynalara,
    Bir cana hasret,
    Bilmezler.


    Necip Fazıl Kısakürek - Yalnızlık


    Aynalar, bakmayın yüzüme dik dik;
    İşte yakalandık, kelepçelendik!
    Çıktınız umulmaz anda karşıma,
    Başımın tokmağı indi başıma.
    Suratımda her suç bir ayrı imza,
    Benmişim kendime en büyük ceza!
    Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme!
    Acı, hapsettiğin sefil gölgeme!
    Nur topu günlerin kanına girdim.
    Kutsi emaneti yedim, bitirdim.
    Doğmaz güneşlere bağlandı vade;
    Dişlerinde, köpek nefsin, irade.
    Günah, günah, hasad yerinde demet;
    Merhamet, suçumdan aşkın merhamet!
    Olur mu, dünyaya indirsem kepenk:
    Gözyaşı döksem, Nuh tufanına denk?
    Çıkamam, aynalar, aynalar zindan.
    Bakamam, aynada, aynada vicdan;
    Beni beklemeyin, o bir hevesti;
    Gelemem, aynalar yolumu kesti.


    Özdemir Asaf - Yalnız

    Yanlızlık paylaşılmaz
    Paylaşılırsa yanlızlık olmaz
    Yanar sobasında
    Yalnız'ın üşüyen bakışları
    Lambasında karanlığa dönük
    Bir ışık titrek sönük sönük
    Penceresi dışına kapanmıştır
    Kapısı içine örtük
    Bir sözde saklanmış bir yalanı
    Bir gözde okuduğundan
    Bakmaz kendi gözlerine bile
     



Sayfayı Paylaş