Sonbahar Tadında Yaz Yazı

Konusu 'Masal ve Hikayeler' forumundadır ve CAN tarafından 9 Haziran 2016 başlatılmıştır.

  1. CAN Well-Known Member


    Yaz aylarında yaşanan bir sonbahar gecesi tülleniyor hayallerimde… Kayıp gidiyor sıcaklık ellerimden... Yapraklar ılık rüzgârlarda biraz daha soluyor sanki... Gölgemle birlikte hareket eden ruhum bazen, ayak izlerime takılıyor karanlık gecelerin kimsesiz sokaklarında... Anlaşılamamanın verdiği huzursuzluk buruk tatlar bırakıyor dilimin ucunda… Biraz daha soluyorum, kapanıyorum ve üşüyorum yazın ortasında... Kör kuyulara atılmış Yusuf misali bekliyorum haramileri… Mutluluk aşısı enjekte ettiğim damarlarım kabul etmiyor bu türlü bir ilacı, nedendir hep hüzün şırıngasında verdiğim, çaresizlik ilacıyla kendine geliyor.

    İki büklüm olmuş yüreğimi doğrultamıyorum, mutluluk lüks, yaşamak ise ilahi bir vazifeymiş gibi ağır geliyor. Var ama yokmuş gibi davranan insanların gözlerinde buluyorum ümitlerimi... Onlarsa asi ceylanlar gibi kaçıyor dağlara…

    Yarını belli olmayan sabahlar emanet ediyordum alacakaranlığa... Haneme uğramayan tek şey mutluluk oluyordu. Umutlarla yazdığım şiirleri, adresi belli olmayan okyanuslara bırakıyorum. Bak işte gözlerim diyorum. Hani sana pencere pervazlarında çırpınan o zavallı kırlangıcı anımsatan… Yalnız ve ürkek, kahverengi gözlerim.

    Ve hep hazan tadında yaşıyorum kısacık hayatın en güzel yıllarını... Buruk tebessümlerimi anlatamıyorum karşımdaki insanlara… Sen çok değiştin sesleri tırmalıyor kulaklarımı... Mengeneye vurulan esir ruhum geziyordu gönül coğrafyalarında habersiz... Gecenin karanlığında buruk sözler düşüyordu kitabeme... Sellere karışıyordu tüm sahte efsunlar... Bir gece, bir gece daha alıp götürüyordu mutluluk hayallerimi… Sıcak iklimlere göç eden turnaların kanatlarına bağlıyordum umutlarımı... Zaten tutmuyordu gül fidesine zambak aşılayınca... Ateş ve gül yan yana gelince harlanıyordu biraz daha alev…

    Ve hep aynı nakarat yankılanıyor beynimde…”Beni kör kuyularda, beni kör kuyularda”
     



Sayfayı Paylaş