Şehirler Olmasa Anılarımız Ölü Olurdu Şiir

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 26 Ocak 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    Şehirler Olmasa Anılarımız Ölü Olurdu

    Ve hep uçurum kenarlarında gülümsüyordun bana
    Nicedir kendimi biriktiriyorum her şey aşka varır diyerek
    Ve utanmadan ağlayabiliyorum artık gidişlerine
    Bir tek sen çıkıyorsun şehirden tüm kalabalıklar yalnızlaşıyor
    İçi boşalmış bir kente içtiğim antları kusuyorum
    "Yanındayım" diyorsun en yanım bayramlanıyor

    Geceleri molasız geçiyorum şehirleri
    Bir aşka bir ölüm yetmiyor bu çağda
    Gecemin en zifiri yanını kemiriyor bir sırtlan
    Ve leşim bir aşkı kusmaya and içiyor
    Sönmüş olsa da

    Gölgeme bile sözüm geçmiyor artık
    Oysa ben şehir çocuğuyum
    Yani yorgunum
    Her karanlık bir kent kursa da bana
    İçinde ellerin olmayan her şey sadece kalabalık

    Bilir misin yanımdaki
    Düşler kırılarak çoğalır
    Ve yoklaşarak azalmak
    Bir varoluş şeklidir çaresizliğin
    Çünkü güneşi terk edenler çabuk ölür
    Elleri tütün kokulu gece yalnızları
    Nikotin biriktirir gece nöbetlerine
    Bu yüzden
    Bütün çay bardaklarına dudak izim bulaşıyor
    Buralarda ölmek ve gülmek arasında fark kalmamış
    Sürüyorum kendimi
    Büyük sevdalarını küçük korkulara yedirtenlerin şehrinden
    Ömrüm!
    Kendine saklı bir kent bul
    Yarin gözlerinden yapılmış.
     



Sayfayı Paylaş