Ruhumu Esir Alan Melankoli Yazı

Konusu 'Masal ve Hikayeler' forumundadır ve CAN tarafından 2 Haziran 2016 başlatılmıştır.

  1. CAN Well-Known Member


    Bizimkisi seviyeli bir birliktelik, bazen ben ona doğru koşuyorum, bazen o tüm acısıyla sarıyor narin vücudumu... Onun adı melankolidir, nadide şiirlerin tek sebebi odur aslında... Yaşamın ne anlama geldiğini anlatan yegâne varlıktır. Ruhumu ve tüm hücrelerimi esir aldığında bir titreme alır her yanımı, ne yana ve nereye gittiğimi bilmeden beni oradan oraya savurur durur. Genelde o misafir olur yalnızlığıma, iyi bir hasbıhalden sonra tefekkür ve derin düşüncelere bırakır yerini, konuşmalar azalır, kelimeler düğümlenir boğazımda…

    Yavaş yavaş düşmeye başlar vücut ısım, ellerimin arasına düşen başım, mazinin derinliklerinde akan Kevserlere doğru yol alır. Bazen öyle etkisini gösteriri ki birkaç gün kurtulamam etkisinden, sonra ufaktan toparlarım kendimi... Kendime gelmeye başladığım zaman odamı toplar, dağınıklığını kaldırırım ortalığın… Sıkı sıkıya kapadığım perdeleri açar güneşin karşı koyulmaz sıcaklığına bırakırım kendimi… Sonra telefonum gelir aklıma, arayan vefalı dostlara dönerim. Mahcup bir edayla konuşurum onlarla, neredeydin sorusunun cevabı yanıtsızdır ve geçiştirilir yüklemleri kırık dökük cümlelerle…

    Şu hayatta bir tek ona kayıtsız kalamıyorum. Gelme diyemiyorum ve o da davetsiz gelir her zaman… Kapım açıktır ona, nedendir bilinmez onun karşı koyulmaz davetlerine hep icabet ediyorum, çektirdiği fikir sancılarından belirginleşen alnımdaki çizgiler ve yüzümün kırışıklıkları en çok nasibini alır. Bazen dışarı doğru savurur iradesiz bedenimi ya ıssız yollarda ya da yaprakları sararmış bir ağacın altında kendime getirir beni... Oraya nasıl geldiğimi bende bilmem aslında, ona güvenim tamdır. Kayıp kentlere ve içimdeki saklı cennete doğru götürür ışıksız ruhumu…

    Ne zamana kadar böyle gidecek bende bilmiyorum. Herhalde son sözü onun söylemesini bekleyeceğim. Ben beceremem ayrılmayı, habersiz girdiği hayatıma yine bir gece vakti habersiz çeker gider diye umuyorum. Belki onunla birlikte belki de onun ardından...
     



Sayfayı Paylaş