Ölüm Şiirleri Necip Fazıl

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 5 Mart 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    Ölünün Odası. Şiiri

    Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;
    Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş.
    Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesi
    Artık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi…
    Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü;
    Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü.
    Bezin üstünde ayak parmaklarının izi;
    Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.
    Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;
    Gözleri renkli bir cam; mıhlı ahşap tavana.
    Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;
    Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.
    Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;
    Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.
    Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;
    Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm

    Necip Fazıl Kısakürek
     



Sayfayı Paylaş