Okunmasi GÜzel Ve DÜŞÜndÜrÜcÜ Hİkaye

Konusu 'Kozmetik Ürünleri' forumundadır ve BuLuT5 tarafından 29 Haziran 2007 başlatılmıştır.

  1. BuLuT5 Well-Known Member


    MARTILAR

    Bundan yüzyillar önce deniz aşırı, çok güzel bir ülke varmış.
    Tabi her masalda oldugu gibi bu masalda da o ülkenin bir kralı ve
    tabii ki bir de prensesi varmis. Prenses dünyalar güzeli bir kızmış.
    Kral ona bakılmasını yasaklamış, her gün dolaşmak için saray muhafızları
    ile sarayın dışına çıkacağı ilan edildiginde halk eğilir ve gözlerini kapatır,
    ya da evlerine kaçışırmış. Onu görmenin bedeli ölümle cezalanmakmış.

    Günlerden bir gün yine prenses dolaşmak için çıktığında; fakir bir köylü
    delikanlı herşeyi göze alarak başını kaldırmış ve prensesle göz göze
    gelmişler... O an fakir delikanlı prensese inanilmaz bir aşkla tutulmuş.
    Prensesin derin bakışlarının da boş olmadığını düşünmüş ve günlerce
    uyuyamamış. Fakir delikanlı ölümü bile göze almak pahasına, prensesi
    bir kere daha görmek için uğraşmış durmuş. Bu arada güzel prenses de
    onu tutulmuş onun zarar görmemesi için günlerce kendini saraya kapatmış.
    Sonunda dayanamayan fakir delikanlı her şeyi göze alarak gizlice sarayın
    bahçe duvarına tırmanmış ve prenses ile bir kere daha göz göze gelmişler.
    Fakir delikanlı hemen duvardan atlamış ve prensesle konuşacağı anda
    saray muhafızlarına yakalanmış. Kralın karşısına çıkarılan delikanli ölümle cezalandırılacağını bildiğinden krala prensese duydugu aşkını anlatmış.

    Kral ölüm emrini vereceği anda prensesin yalvarışlarına
    dayanamayarak delikanlıya başka bir ceza vermeyi kabullenmiş.

    Hemen bir gemi hazırlattıran kral, gidilebilecek en uzaktaki adaya bir fener yaptırmış ve fakir delikanlıyı da o adada yanlız yaşamaya mahkum etmiş...

    Aradan bir kaç ay geçmesine rağmen prensesi unutamayan delikanlı
    prensese olan aşkını kağıtlara dökmüş ve martılara anlatmaya başlamış...
    Artık bütün martılar fakir delikanlının prensese olan aşkını anlamış
    ve yazdığı mektupları prensese götürmeye başlamışlar... Zamanla
    prensesin de yazmış olduğu mektupları fakir delikanlıya götüren martılar
    aracılığı ile iki gencin arasındaki aşk iyice büyümüş. Ta ki... Bir sabah
    sarayın bahçesinde kahvaltı yaparken prensesin odasının penceresine
    ağzında bir mektupla konan martıyı kralın görmesine dek. Tabii
    korkulduğu gibi olmamış... Martıların bile aracı olduğu İki gencin
    arasındaki büyük aşkı anlayamadığı için kendisinden utanmış ve
    ağlayarak kızına sarılan kral, hemen bir gemi göndertip fakir
    delikanlıyı getirtip kendisi ile evlendireceğini söylemiş.

    Buna duyunca çok mutlu olan prenses hemen delikanlıya bir mektup
    yazmış ve olanları anlatmış. Bu arada mektubu götürmek için bekleyen
    martıya da tüm martıların düğünlerine davetli olduğunu söylemiş.
    Buna çok sevinen martı mektubu bir an önce ıssız adaya götürmek için
    yola çıkmış. Tam yolu yarılamışken yanından geçen bir kaç martı
    arkadaşına haber verip hepsinin düğüne davetli olduğunu söylemek
    için gagasını açtığında mektubu düşürmüş. Tüm martılar hep birlikte
    mektubu aramaya başlamışlar. Fakat bir türlü bulamamışlar...

    Bu arada prensesten mektup alamayan aşık delikanlı, yazmış olduğu
    mektupları göndermek için bir tek martı bile bulamamış... Biraz
    ilerisinde uçuyorlar fakat yanına gitmiyorlar ve mektubu ariyorlarmış...

    Prensesin kendisini artık unuttuğunu, istemediğini, martıların da onun için
    yanına gelmediğini sanan delikanlı üzüntüsünden sonunda kendisini
    fenerden kayaların üzerine atarak intihar etmiş. Olanlardan habersiz kralın
    gemisi adaya vardığında fakir delikanlının soğuk bedeni ile karşılaşmışlar...

    İşte o gün bugündür, martılar o mektubu ararlar. Mektubu bulup,
    o inanılmaz sevgiyi geri getirebileceklerine, her şeyi
    düzelteceklerine, inanarak hep denizler üzerinde uçuşup dururlar.
     



  2. BuLuT5 Well-Known Member

    Çirkin Postacı


    Dünyanın bana zindan olduğu günlerdi. Sanırım birkaç defasında da
    evden ağlayarak dışarı çıkmıştım... Hayatım kararmıştı da bir ışık
    bekliyordum sanki ama yoktu. İşte böyle düşündüğüm günlerde
    daire kapıma sıkıştırılmış bir Mektup buldum. Hayretle baktım
    üzerinde göndericisi yazmayan zarfa. Sonra odama girip açtım...


    "Acıları paylaşmak insanların vazifesidir" diyordu. "Senin geçtiğin
    sokakta ben de vardım. Ama bir sokakta ya ben olmamalıydım
    veya paylaşılmamış acılarını içinde gezdiren bir insan!..."


    Mektubun sonunda da isim yazmıyordu. Peki kimdi bu?
    Kimdi, neden yazmıştı bu notu ve neden bana yazmıştı?
    Aslında hoş sözlerdi...Ve aslında bir mektuba da deliler gibi
    ihtiyacım vardı. Acaba dediğini yapacak mıydı, yazacak mıydı
    her gün?.. Bunu zaman gösterecekti. İlk gün kafam karıştı.
    Hem kendi problemlerimi hem dün gelen mektubu, hem de
    yeni mektupların gelip gelmeyeceğini düşünüyordum. Sonraki gün
    posta kutumda beyaz bir zarf buldum. Kalbimin çarptığını hissettim...
    Yazı aynıydı, odama girip okumaya başladım mektubu.

    Bu inanılmazdı.. Bir bardak su içercesine bitiverdi mektup.
    Doymadım! Bir bardak su daha almış gibi kendime ve
    susuzluğumu kandırır gibi yeniden okudum altı sayfayı...
    Sanki tanıyordu beni, sanki yıllardır dertleşiyordum onunla...
    Altıncı sayfanın sonunda diyordu ki; "Yarın yine yazacağım..."
    Yarın yine yazdı, öbür gün yine..Ve sonraki günler yine yazdı...

    Her mektubunun sonunda, yarın yine yazacağına ait not vardı
    ve her gün de dediğini yapıyordu. Her gün işyerinden dönerken
    kalbim çarpıyordu heyecanla... Her gün görüyordum posta kutumun
    bugün de boş olmadığını ve gariptir; artık yapayalnız olmadığımı,
    kalbimin boş olmadığını hissediyordum. Bu mektuplar yüreğime
    giriyor sıkıntılarımı eritiyor ve beni yarınlara doğru itiyordu.
    Zannediyordum ki; bunlar olmadan yaşayamayacağım.
    Öylesine alışmıştım ki onlara, olmasalar sanki nefes alamayacağım!...
    Vakit buldukça oturup eski mektupları bile yeniden okuyordum.
    Zaman geçti ve zamanla beraber sıkıntılarımda geçti.
    O günlerden geriye sadece eski mektuplar kaldı. Bir gün içimde
    karşı koyamadığım bir merak peydahlandı; kimdi bu?
    Nasıl biriydi? Onunla ilgili her şeyi merak etmeye başladım.
    O her gün yazıyordu ve nasılsa her gün yazmaya devam edecekti.
    Bundan emin olduğum için de, yazılarında anlattıklarından çok
    nasıl bir kalemle yazdığına, neden bu kağıdı seçtiğine, yazı stiline
    aklımı takmaya başladım... Yazıları öylesine deva olmuştu ki bana,
    onunla ilgili her şey de mükemmel olmalıydı. Ama her şey...

    O gün evde kalmıştım. Kahvaltı yapmış ve bu harika mektupların
    en azından nasıl birisi tarafından getirildiğini görmeyi koymuştum
    kafama... Öğle vaktine doğru sokağa giren postacıyı gördüm.
    Koşarak aşağı indim. Mektubumu kutuya bırakmıştı, eli henüz
    havadaydı...Göz göze geldik. Aman Allahım... Aman Allahım,
    bu ne kadar çirkin bir adamdı böyle! Dondum kaldım... O da başını
    eğdi döndü ve gitti. Orda öylesine bekliyordum şimdi...
    Kutuyu açıp mektubu bile alamıyordum. Bunca zaman, bunca
    güzel bir mektubu, bu kadar çirkin biri mi taşımıştı? O öptüğüm,
    kokladığım, göğsüme bastırdığım, yastığımın üzerine koyduğum
    mektuplarıma benden önce bu adamın mı eli değmişti?
    Saçmaladığımı biliyordum ama böylesine güzel duygularıma
    bu çirkin yaratık karıştı diye az önce getirdiği zarfı alamıyordum.
    Kapıyı açtım, dışarı çıkıp bir adım attım. Çoktan gitmişti. Neye olduğunu bilmiyordum ama çok kızgındım. Zarfa dokunmadan çıktım yukarıya.
    Odama girdim, eski mektuplarıma baktım. Biliyordum, onlar benim
    en zor günlerimle bugünüm arasında köprü olmuşlardı, ama onlara da dokunamadım. Bu güzelliğe bu çirkinliği yakıştıramıyordum!

    Ertesi gün iş dönüşü baktım ki, kutuda hâlâ o aynı kirli mektup var!
    Almadım. Sonraki gün baktım; aynı mektup yine yapayalnız beklemekte.
    Bir kaç gün sonra ise kutuya bile dönüp bakmamaya başladım...
    Altı yedi hafta sonra dünya yine karanlık gelmeye başladı bana.
    Bir dosta, bir morale ölürcesine ihtiyaç duymaya başladım...
    Her şey çok ağırlaşmıştı yeniden. Uyku bile uyuyamıyordum.
    Mektup aklıma geldiğinde gece yarısını geçiyordu. Tereddüt
    bile etmeden aşağı indim, kutumu açtım ve mektubu aldım.

    Bir saat içinde üç defa okumuş, özlemiş olarak göğsüme bastırmış
    ve uzun zamandır ilk defa böylesine huzur içinde uyuyabilmiştim.
    Bunlar benim ilacımdı biliyordum. En çok o gün merak etmiştim,
    bir daha ne zaman yeni bir mektup geleceğini... Ve o akşam gözlerime inanamadım; kutumda mektup vardı. Yazı aynıydı, zarfta yine isim
    yoktu. Üstelik bunda postanenin damgası da yoktu...


    Açtım zarfı;içindeki kısacık mektupta şunlar yazıyordu;
    "Sana gelmiş bir mektubu kırk sekiz gün okumamakla ne kazandığını
    bilmiyorum... Ama artık benim sana yazmaya vaktim olmayacak.
    Çünkü tayinim çıktı ve bugün başka bir şehre gidiyorum. Hoşçakal!

    Çirkin Postacı..."


    Donmuş kalmıştım şimdi... Derin bir pişmanlık düğümlendi boğazıma,
    hıçkırarak eve girdim. Çantamı açtım; tarakların,rujların ve diğer
    karışıklığın arasında bulduğum mavi göz kalemiyle, bir kağıda;
    "Lütfen bana tekrar yaz" yazıp posta kutuma koydum.

    Bir daha hiç kilitlemediğim kutuda,
    aynı notum iki yıldır yapayalnız bekliyor...
     
  3. BuLuT5 Well-Known Member

    ÖGRENMEK SABIR İSTER
    Genç bir adam, değerli taşlara ilgi duyarmış ve
    mücevher ustası olmaya karar vermiş. "Bu mesleği yapacaksam,
    iyi bir mücevher ustası olmalıyım" diye düşünmüş ve ülkedeki
    en iyi mücevher ustasını aramaya başlamış. Sonunda bulmuş,
    yanına varmış, bir süre bekledikten sonra usta tarafından
    kabul edilmiş. "Anlat, dinliyorum" demiş usta. Genç adam
    anlatmaya başlamış; taşlara ilgi duyduğunu ve iyi bir
    mücevher ustası olmaya karar verdiğini heyecanla anlatmış.

    Yaşlı usta sesini çıkarmadan genç adamı dinlemiş, sözleri
    bitince de ona bir taş uzatmış, "Bu bir yeşim taşıdır" dedikten
    sonra genç adamın avucuna taşı bırakmış ve avucunu kapatmış.
    "Avucunu aynen böyle kapalı tut ve bir yıl boyunca hiç açma.
    Bir yıl sonra tekrar gel. Haydi şimdi güle güle" demiş ve
    şaşkın genç adamı öylece bırakıp kalkmış, odadan çıkmış.

    Genç adam evine dönmüş, kendisini merakla bekleyen
    annesiyle babasına neler olduğunu anlatmış. Anlattıkça da
    kendisine çok anlamsız gelen bu hareketi ve soğuk
    konuşması nedeniyle kızdığı ustaya olan öfkesi
    artıyormuş. Günler geçmeye başlamış. Genç adam
    sürekli söyleniyor ama avucunu hiç açmıyormuş.

    "Nasıl böyle budalaca bir şey yapmamı ister.
    Bir de ülkenin en iyi mücevher ustası olacak.
    Bu saçmalığa bir yıl boyunca nasıl katlanacağım,
    böyle bir eziyetle nasıl yaşarım. Bu ne biçim ustalık.
    Ustalık kaprisi yapacaksa, bari başından yapmasaydı."
    diye devamlı söyleniyor, her önüne gelene
    ustadan yakınıyor ama avucunu hiç açmıyormuş.

    Avucu kapalı uyuyor, bütün işlerini diğer eliyle yapıyormuş.
    Ve bu duruma da giderek alışmaya, diğer elini çok rahat
    kullanmaya başlamış. Uyurken de yanlışlıkla avucu açılıp
    taş düşmesin diye hep yarı uyanık uyuyormuş.

    Böylece bir yıl geçmiş, her günü zorluklarla dolu,
    her gecesi de yarım uykuyla yaşanmış bir yılı tamamlamış.
    Ve o gün gelmiş. Genç adam tam bir yıl sonra,
    büyük ustanın karşısına çıkmış.
    Usta bir süre beklettikten sonra yanına gelince,
    genç adam ne kadar saçma bulursa bulsun,
    bu sınavı başarıyla tamamlamış olmanın verdiği
    gururla elini uzatmış, avucunu açmış.

    "İşte taşın" demiş, "Bir yıl boyunca avucumda taşıdım,
    şimdi ne yapacağım?" Yaşlı usta sakin bir sesle cevap
    vermiş: "Şimdi sana bir başka taş vereceğim, onu da
    aynı şekilde bir yıl boyunca avucunda taşıyacaksın."
    Bu söz üzerine genç adam bütün sükunetini
    kaybetmiş, bağırıp çağırmaya başlamış.

    Yaşlı ustayı bunaklıkla, delilikle suçlamış,
    mücevher ustalığını öğrenmek için gelen genç bir insana
    böyle eziyet ettiği için, hasta olduğunu bağıra çağıra
    söylemiş. Genç adam bağırıp çağırırken,
    yaşlı usta ona hissettirmeden birtaşı avucuna sıkıştırmış.
    Öfkeden yüzü kıpkırmızı genç adam, bir yandan bağırıp
    çağırırken avucundaki taşı hissetmiş. Durmuş, taşı
    biraz daha sıkmış ve heyecanla konuşmuş:
    "BU TAŞ, YEŞİM TAŞI DEĞİL USTA!"



    Öğrenmek için zaman gerekir,
    sabır gerekir, ustaları izlemek gerekir.
    Dünya hızlandıkça zaman kısalabilir
    ama öğrenmenin esası değişmez.
     
  4. BuLuT5 Well-Known Member

    HİÇ HAYALLERİNİZDEN SIFIR ALDINIZ MI ? SAŞIRTICI AMA GERCE BİR HİKAYE


    Bu öykü, çiftlikten çiftliğe, yarıştan yarışta koşarak
    atları terbiye etmeye çalışan gezgin bir at terbiyecisinin
    genç oğluna kadar uzanır. Babasının işi nedeniyle
    çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı.
    Orta ikideyken, büyüdüğü zaman ne olmak ve yapmak
    istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını istedi hocası..
    Çocuk bütün gece oturup günün birinde at çiftliğine
    sahip olmayı hedeflediğini anlatan 7 sayfalık bir
    kompozisyon yazdı. Hayalini en ince ayrıntılarıyla anlattı.
    Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftliğin krokisini de çizdi.
    Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini gösterdi.
    Krokiye, 200 dönümlük arazinin üzerine oturacak 1000
    metrekarelik evin ayrıntılı planını da ekledi.
    Ertesi gün hocasına sunduğu 7 sayfalık ödev,
    tam kalbinin sesiydi.. İki gün sonra ödevi geri aldı.
    Kağıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir
    "0" ve "Dersten sonra beni gör" uyarısı vardı.
    "Neden "0" aldım?" diye merakla sordu hocasına, çocuk..
    "Bu senin yaşında bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal"
    dedi, hocası.. "Paran yok. Gezginci bir aileden geliyorsun.
    Kaynağınız yok. At çiftliği kurmak büyük para gerektirir.
    Önce araziyi satın alman lazım. Damızlık hayvanlar da
    alman gerekiyor. Bunu başarman imkansız" ve ekledi:
    "Eğer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden
    yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm."
    Çocuk evine döndü ve uzun uzun düşündü. Babasına danıştı.
    "Oğlum" dedi babası "Bu konuda kararını kendin vermelisin.
    Bu senin hayatın için oldukça önemli bir seçim!."
    Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini hiçbir
    değişiklik yapmadan geri götürdü hocasına..
    "Siz verdiğiniz notu değiştirmeyin" dedi..
    "Ben de hayallerimi..".....



    O orta 2 öğrencisi, bugün 200 dönümlük arazi üzerindeki
    1000 metrekarelik evinde oturuyor.
    Yıllar önce yazdığı ödev şöminenin üzerinde
    çerçevelenmiş olarak asılı.
    Öykünün en can alıcı yanı şu: Aynı öğretmen,
    geçen yaz 30 öğrencisini bu çiftliğe kamp kurmaya getirdi.
    Çiftlikten ayrılırken eski öğrencisine "Bak" dedi,
    "Sana şimdi söyleyebilirim. Ben senin öğretmeninken,
    hayal hırsızıydım. O yıllarda
    öğrencilerimden pek çok hayal çaldım.
    Allah' tan ki, sen, hayalinden vazgeçmeyecek kadar inatçıydın."
     
  5. BaRıŞ Well-Known Member

    "hiç hayallerinizden sıfır aldınızmı" evet bu yazıyı daha öncede okumuştum hepsi birdirinden güzel düşündürücü ve ders alınacak hikayeler ellerine saglık
     

Sayfayı Paylaş