Nefes Nefes Acıyı Yonttum Adınla Şiir

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 1 Şubat 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    Nefes Nefes Acıyı Yonttum Adınla

    Kara çalınmış günlerin ertesinde ellerinde güneşlerle gelen yar!
    Huzuru içirdiğin yüreğim şimdi hüznü içiyor ellerinden bilesin!

    Yüreğine kanatlanan yüreğin kanadı kırıldı kanıyor.
    Göğe uçurduğum umutlarım vuruldu bir bir
    Hüzün ki yokluğuna katık ettiğim
    Yine dolandı eteğime peşimi bırakmıyor.

    Adının her harfini gözyaşıma çizdim ve titrek bir yürekle yokluğuna ektim
    Sen avazın çıktığı kadar susarken ben taze çığlıklar yeşerttim sana!
    Nefes nefes acıyı yonttum adınla
    Yokluğuna buladım ellerimi
    Yüzüme bölük pörçük diktiğim yamalı gülüşlerdeyim şimdi.

    Ah yar!
    Ah! yoluna can diye diye benden geçtiğim
    Ah suskuların şahı
    Bir çözebilsem boynuma doladığın sessizliğin düğümünü
    Bir yudum harf düşse hisseme alfabenden
    Yalın ayak çıktığım yokuşlarında düşmeden bir yürüyebilsem.

    Öyle bir acı ki bu! nasıl anlatılır bilmem
    Kırsan kırılmaz büksen bükülmez
    Ateşler yakmaz sular söndürmez!

    Söylesene yar!
    Hasretini adımlasam kaç adımda biter?
    Özlemin kaç nefestir saysam?
    Bilemessin ki
    Akla sığdıramazsın bu denklemi

    Nasıl anlatayım ki daha hal-i pür-melâlimi...

    Sen yine sükutu giyin yar!
    Dilersen hiç konuşma.
    Ben kelamlarımı çürüttüm yolunda.
    Çarpsada bir tokat gibi yüzüme her harfi yoluna heceledim.
    Ve bilesin üstüne aşkı giydirdiğim
    Söz verdim ben bu yüreğe
    Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim!
     



Sayfayı Paylaş