Kurtuluş Savaşı İle İlgili Şiirler

Konusu 'İle İlgili Şiirler' forumundadır ve oguzturk tarafından 29 Aralık 2015 başlatılmıştır.

  1. oguzturk Administrator Staff Member


    Kurtuluş Savaşı. Şiiri

    Bir gece karanlığında,denize açıldı gemi
    Etraf,ses vermez,çok derin bir uykuda seyretmekte
    Uzaklaştıkça,ışıkları yanıp söndü geminin
    Bandırma,Samsun açıklarına gelen,Türk tarihti

    İlk adım atıldı,mekan Samsun,zaman Mayıs idi
    Mustafa Kemal,beyaz bir sayfa açıyordu bize
    Erzurum,Sivas derken üç oldu beyazlı mekanlar
    Gök semadaki,ay yıldızlar eşlik ediyordu

    Güneş,her sabah bir başka müjde ilke doğuyordu
    Batarken güneş,o geceye doğuyordu Atatürk
    İzmir verdi ilk müjdeyi,atılan ilk kurşunla
    Kurtuluş için,yürekler çarpıyordu,birer coşku

    Beyaz bir sayfa açıldı,unutulmamak üzere
    Kalem candan,mürekkebi kan,yazarı Türk Atatürk
    Beyaz sayfanın mekanı Anadolu,gün tarihti
    İşte,Laik Demokratik Türkiye Cumhuriyeti! ..


    Kurtuluş Savaşı Günleri

    Tarihe bakmayanlar önüne engel yığar
    Hatırlasam dünümü bugün güneşim doğar
    Bırakın yanlışları sizi kimseler duymaz
    Gereksiz uğraşlarla tarih o güne uymaz
    Kurşun yağmurlarıyla her gün yaşıyorlardı
    GÜNEŞ doğmuş olsa da ONLAR üşüyorlardı

    Ecdadımın yazdığı destana gözün gitsin
    Kalpleri kış ettiler biran önce kış bitsin
    Gerçeği görmeliyiz kolay gelmedik dünden
    Vatanımız bütündür kurtulduğu o günden
    Kurşun yağmurlarıyla her gün yaşıyorlardı
    GÜNEŞ doğmuş olsa da ONLAR üşüyorlardı

    Duayla yürüdüler ellerde vardı Kur’an
    Sığınılacak yerdi mutluydu Hakk’ı saran
    Öğün yemeklerinde muhtaçtılar çorbaya
    Belki de haklarından bölmüşlerdi torbaya
    Kurşun yağmurlarıyla her gün yaşıyorlardı
    GÜNEŞ doğmuş olsa da ONLAR üşüyorlardı

    Kurtuluş Savaşını zorluklarla kazandın
    Tarihi bu zaferle kaybolmaktan uyandın
    Ne güzeldir insanın kendisini görmesi
    Kolay mı sanıyorsun o kapıdan girmesi
    Kurşun yağmurlarıyla her gün yaşıyorlardı
    GÜNEŞ doğmuş olsa da ONLAR üşüyorlardı


    Kurtuluş Savaşı

    Kağnıları taşır kadınlar,
    Askerler hücumdadırlar,
    Bu uzun savaşı,
    Üzüntüyle bekler analar.

    Mustafa Kemal kaburgasını kırar,
    Vatanı yasa boğar,
    Zorlu Kurtuluş Savaşı'nı,
    En sonunda kazanırlar.

    Osmanlı Devleti kaldırılır,
    Dünyada barış sağlanır,
    Eğitimde,ölçülerde yenilikler uygulanır,
    Mustafa Kemal duygulanır.

    Ahmet Çelik


    ATATÜRK KURTULUŞ SAVAŞINDA

    Bir gemi yanaştı Samsun'a sabaha karşı
    Selam durdu kayığı, çaparası, takası
    Selam durdu tayfası

    Bir duman tüterdi bu geminin bacasından
    Bir duman
    Duman değildi bu
    Memleketin uçup giden kaygılarıydı.

    Samsun limanına bu gemiden atılan
    Demir değil
    Sarılan anayurda
    Kemal Paşanın kollarıydı.

    Selam vererek Anadolu çocuklarına
    Çıkarken yüce komutan
    Karadeniz'in halini görmeliydi.

    Kalkıp ayağa ardı sıra baktı dalgalar
    Kalktı takalar,
    İzin verseydi Kemal Paşa
    Ardından gürleyip giderlerdi
    Erzurum'a kadar

    Cahit KÜLEBİ


    Kurtuluş Savaşı Şiir

    Kara duman çöktü yurdun başına
    Düşmanın emrini dışladı atam
    Kalleş İngiliz'in yurtta işi ne
    Böylece savaşa başladı atam
    Saldırdı düşmanlar sardı vatanı
    Kalleş kurşunları yıktı mekanı
    Çağırdı atamIZ silah tutanı
    Bütün düşmanları fişledi atam
    Samsundan Sivas'a misyon yüklendi
    Yurdun her yerinden canlar eklendi
    Düşmanlar şaşırdı kaçtı saklandı
    Haini vatanda haşladı atam
    Kurtuluş savaşı sarınca yurdu
    Mehmetçik kalleşe hançeri vurdu
    Kurtuldu yurdumuz Murada erdi
    Düşmanı göğsünden şişledi atam
    Yiğitler can verdi Türk sancağına
    Huzur geldi yurdun dört bucağına
    Sevgi ateşini yurt bucağına
    Sevgiyle yakarak besledi atam
    İffetim namusum canımdır vatan
    Damarımda coşan kanımdır vatan
    Mutlu yaşanacak günümdür vatan
    Bağımsız Türkiye düşledi atam
    Minnet borcumuz var paşadan ere
    Ordumuz nöbette böyledir töre
    Cumhuriyet namus düşürmem yere
    Özgürlük dersini işledi atam
    Murat duman der ki; Şehitler verdim
    Böylece kurtuldu bu aziz yurdum
    Yiğit Kahramana selama durdum
    Düşmanı sırtüstü tuşladı atam


    Kurtuluş Savaşı Şiiri


    Kağnıları taşır kadınlar,
    Askerler hücumdadırlar,
    Bu uzun savaşı,
    Üzüntüyle bekler analar.
    Mustafa Kemal kaburgasını kırar,
    Vatanı yasa boğar,
    Zorlu Kurtuluş Savaşı'nı,
    En sonunda kazanırlar.
    Osmanlı Devleti kaldırılır,
    Dünyada barış sağlanır,
    Eğitimde,ölçülerde yenilikler uygulanır,
    Mustafa Kemal duygulanır.
    Mustafa Kemal'in Kağnısı
    Yediyordu Elif kağnısını,
    Kara geceden geceden.
    Sankim elif elif uzuyordu, inceliyordu,
    Uzak cephelerin acısıydı gıcırtılar,
    İnliyordu dağın ardı, yasla,
    Her bir heceden heceden.
    Mustafa Kemal’in kağnısı derdi, kağnısına
    Mermi taşırdı öteye, dağ taş aşardı.
    Çabuk giderdi, çok götürürdü Elifçik,
    Nam salmıştı asker içinde.
    Bu kez yine herkesten evvel almıştı yükünü,
    Doğrulmuştu yola önceden önceden.
    Öküzleriyle kardeş gibiydi Elif,
    Yemezdi, içmezdi, yemeden içmeden onlar,
    Kocabaş, çok ihtiyardı, çok zayıftı,
    Mahzundu bütün bütün Sarıkız, yanısıra,
    Gecenin ulu ağırlığına karşı,
    Hafiftiler, inceden inceden.
    İriydi Elif, kuvvetliydi kağnı başında.
    Elma elmaydı yanakları, üzüm üzümdü gözleri,
    Kınalı ellerinden rüzgar geçerdi daim;
    Toprak gülümserdi çarıklı ayaklarına.
    Alını, yeşilini kapmıştı, geçirmişti,
    Niceden, niceden.
    Durdu birdenbire Kocabaş, ova bayır durdu,
    Nazar mı değdi göklerden, ne?
    Dah etti, yok. Dahha dedi gitmez,
    Ta gerilerden başka kağnılar yetişti geçti gacur gucur
    Nasıl dururdu Mustafa Kemal’in kağnısı
    Kahroldu Elifçik, düşünceden düşünceden.
    Aman Kocabaş, ayağını öpeyim Kocabaş,
    Vur beni, öldür beni, koma yollarda beni.
    Geçer götürür ana, çocuk, mermisini askerciğin,
    Koma yollarda beni, kulun köpeğin olayım.
    Bak hele üzerimden ses seda uzaklaşır,
    Düşerim gerilere, iyceden iyceden.
    Kocabaş yığıldı çamura,
    Büyüdü gözleri, büyüdü yürek kadar,
    Örtüldü gözleri örtüldü hep.
    Kalır mı Mustafa Kemal’in kağnısı, bacım.
    Kocabaşın yerine koştu kendini Elifçik,
    Yürüdü düşman üstüne, yüceden yüceden.

    Fazıl Hüsnü DAĞLARCA
     



Sayfayı Paylaş