Halide Edip Adıvar Şiirleri

Konusu 'Karışık Şiirler' forumundadır ve EjjeNNa tarafından 19 Ocak 2016 başlatılmıştır.

  1. EjjeNNa Administrator


    Halide Edip Adıvar Bilinen Şiirleri

    İstanbul


    Bir gün acıktım İstanbul'a
    Yürüdüm baştan başa.
    Herşey yabancı, herşey başka
    Yüzler başkaşka, insanlar başka

    karanlık yüzler,
    Kırmızı gözler yalancı
    İstanbul artık,
    Bize bile yabancı.

    Eskiden öylemiydi?
    İstanbul çıksa dolmazdı caddeleri
    Herkes birbirini sever,
    Selam verir, gülerdi.

    Yalan olmuş herşey yalan.
    İstanbul'um talan olmuş
    Şimdi İstanbul dertli,
    İstanbul yanık.
    Bu gün istanbul'u tanıyamadık.


    Ölüm


    Yapraklar üşürken dökülür;
    Ağaçlar kışa soyunurken ölür.
    Nedir acelesi ecelin?
    Daha bitmeden yaşama sevincim.

    Neden bu kadar soğuk ellerim?
    Gözlerim aynı noktada donuk.
    Nedir bu sonsuz karanlık?
    Ve bu bitmeyen yalnızlık.

    Nereden çıktı bu tabut?
    Ne işim var benim içinde?
    Ve bu kalabalık.
    Yüzler; bu yüzler hep tanıdık.

    Herkes birakıp gitmiş.
    Geceye sessizlik çökmüş.
    Gözlerim hâlâ açık,
    Ve bitmeyen yalnızlık.


    Yaşama Dair Şeyler

    Bilirmisin ay çiçeklerini?
    Sabah güneşe döner ya.
    Kaybolunca ufuk çizgisinde;
    O hep boynunu büker ya.

    Değiştir artık soğuk geceleri
    Yeni doğan güne bir bak.
    Çiçeklere, ağaçlara, güllere!
    Uçmayı yeni öğrenen kuşların sevincine.

    Yaşam; bir çiçeğin,
    Sabırsız bekleyişinde.
    Bir kerecik görebilmek güneşi!
    O kısacık ömründe.

    Sende dön yüzünü.
    Bak ilk defa görmüşcesine
    Hangi aşk, hangi acı değer?
    Günü yaşıyamadan ölmeye.

    Halide Edip Adıvar
     



Sayfayı Paylaş