Elli İki Gece Sevdim İstanbul'u Şiir

Konusu 'Karışık Şiirler' forumundadır ve EjjeNNa tarafından 15 Ocak 2016 başlatılmıştır.

  1. EjjeNNa Administrator


    Elli İki Gece Sevdim İstanbul'u

    Sonra… hep bildiğimiz masalların sonu gibiydi işte

    Yıkık ve sancılıydı!

    Ağrısı yeni dinmişken acılarımın

    Yeni ağrılar arıyorum kendime.

    Uzaktaydı o

    Hiç sahip olamadığım şehrin tek ağrısıydı.

    İçimin en katı yerinde adının katilliği sıralanmıştı

    Ben hüznümle yüzümü kirletiyordum

    O ise şehrin tenhalığına kaçan otobüs camlarına kazıyordu

    Kahramanlığını…

    Ellerinin buğusuna binlerce kez sürmüştüm saçlarımı

    Ama o hep giden olmuştu

    Bense defalarca kalan…

    Islak mumun alevi çözüyordu karanlığın katılığını.

    Nelere yürek germiştim bir zamanlar.

    Bir zamanlar ölümün gergefine asmıştım sesimi.

    Şimdiyse hiç kimsenin konuşmadığı dillerde susmayı deniyorum.

    Bütün kelimeler düşlerime takılıyor.

    Avaz avaz yokluk tüketiyorum.

    Maviye dönüşüyorken umutlarım

    Vesikalık acılara sığdırıyordum yüzümün koyuluğunu.

    Aklıma astığım adreslerin hiç biri ona çıkmıyordu.

    Ona çıkan bütün yollar bana kilitliydi.

    Ona kaçarken kendimden düşüyordum

    Ölüyordum satır satır

    Büyümüşlük söküyordum şairlerin gürültü sessizliğinden.

    Boşluğumdan kaçan trenlere yükledim kimse’sizliğimi

    Gözlerimden sızdı kentin bütün küflü yağmurları.

    O gidendi kahramanlığıyla

    Bense kalandım sahte şairliğimle!

    Yasemin YILDIRIM
     



Sayfayı Paylaş