Dostum Özleniyor Özlendikçe Daha da Güzelleşiyorsun Yazı

Konusu 'Masal ve Hikayeler' forumundadır ve CAN tarafından 9 Haziran 2016 başlatılmıştır.

  1. CAN Well-Known Member


    Kışa yüz tutan bir sonbahar sabahı çıkarıp atayım geliyor her şeyi göz bebeklerimden.

    Bir bulut sürüklenir buz gibi soğukta... adımlarımı taşır soluksuz yıldızlara. Bakıyorum yukarıdan şu hayata ve çok anlamsız. İnsanlar koşturuyor her biri bir tarafa. Birileri doğuyor birileri ölüyor. Oysa neden kalp kırmak, gönül yıkmak, insanı kucaklamak, hataları bağışlamak ve affettim demek varken.

    Şimdi bir yıldızı öpüyorum; gözlerinden. Hayatın oyuklarını doldurmak istiyorum, gözlerinden devşirdiğim yeşilliklerle. Ama düşler yamanmaz bilirsin. Dokundukça yaşamın titrekliğine bir yakarış şarkıları doluyor her defasında yüreğime ..

    Bitmeyen günlerin ardından kalan fersizliğin içinde bir yol çiziyorum, suskunluk ırmağında boğulan kelimelere .. Tatlı bir gülüşe eklenince hüzün, hayatın ince bir teline dokunurcasına yağınca yağmur, bu diyardan göç mevsimdir artık diyorum.

    Ne zaman indirsem ellerimi yere, kanaatkar bir yanı oluyorsun içimin. Kaçamak bir düşte, ardından koşup ta yetişilemeyen soluksuz bir karaltının içinden gidemiyor bir yanım. Bir yanımsa susmalarda.... dünlere geri dönmek için mi tüm bu çaba. Oysa dünlerimiz şimdilerde gizli .. ve şimdilerimiz gebe yarınlara .. Ama her şey kadere bağlı.

    Kırk ikindi zamanı yontulmuş anıları kucaklayarak koşup geliyorsun zaman süzgecinden aşındırarak düşüncelerimi. Takvime bakıyorum; kırlangıçların gelme zamanı. Oysa tüm kırlangıçlara dargın olduğumu bir tek sen biliyorsun. Üstünkörü geçerken takvim yapraklarının arasından hüznün yüreğimdeki kıvrımlarına takılıp kalıyor bildiğim her şey ..

    Sen yalnızlık olup çıkıyorsun karşıma birden. Her yalnızlıkta bir yanımı buluşum bu yüzden. Sözler yitmiş olsa bile yürekler her daim konuşur. Derinlerde bir yerde batık sözleri vardır her insanın.

    Bir gülü koklarken binlerce diken batmıyorsa yüreğine bir insanın; ne anlama gelir seviyorum demek. Oysa hayat; bir annenin kor dudaklarında yanan ah’da gerçek anlamı bulur. Ve her ah, bir niceliğin yansımış hali menzile varılamamışlığın kederi yada sevdiğine ulaşamamanın ızdırabı.

    Dostum bilesin gittikçe kirleniyor hayallerim. Ve sen bu karaltının içinde bir yol bulup çıkıyorsun aydınlığa. Özlemlerimizle kuşattığımız o karargahta günbegün uzaklaşan düşler içinde beliriyor yüzün. Yüzün solgun, yüzünde soluksuz gecelerin karası. Ve ellerin, hala dokunmak istiyor yaşamın gizlerine. Her gizde bir özlemin sıcak nefesi olduğunu nasıl anlatmalı sana .. kaypak bir aşk şarkısı kadar ürkek ve hep susuyorsun.

    Dostum özleniyor, özlendikçe daha da güzelleşiyorsun.
     



Sayfayı Paylaş