Bencillik İle İlgili Şiir

Konusu 'İle İlgili Şiirler' forumundadır ve oguzturk tarafından 9 Aralık 2015 başlatılmıştır.

  1. oguzturk Administrator Staff Member


    Bencil Şiir

    bir küçücük turna olsan
    kış aniden bastırsa
    konacak dalın kalmasa
    benim dallarıma konsan

    bir sana bencilim sana bencil

    dünyanın en çirkin kadını olsan
    anan bile sevmese
    gidecek yerin olmasa
    benim kollarımda kalsan

    tek sana bencilim sana bencil

    huzurun kalmasa dağlara düşsen
    yönünü şaşırsan düz ovalarda
    aradığın mutluluğu
    benim yollarımda bulsan

    ben sana bencilim sana bencil

    Ahmet Daş


    Ben bencil bir insanım

    Ben bencil bir insanım,
    Adım, adımım yüreğimi açabildiğim kadar
    Ben bencil bir insanım,
    Kalp atışlarım kadar var olan, susuz bir dere
    Ben bencil bir insanım,
    Ellerim çizgi çizgi çatlamış topraklar
    Ben bencil bir insanım,
    Yüzümde mutluluğun, hasretin izleri
    Ben bencil bir insanım,
    Bana hayatın verdiği kadarıyla yetinebilen
    Ve....
    Ben bencil bir insanım,
    Yoksulun ekmeğini paylaştığı kadar bencil
    Mutluluğun izin verdiği kadar acımasız....

    Barış Ardahan


    Bencil

    İnsanda gizlidir bin bir meziyet,
    Durum kötü hal gidişat vaziyet,
    Olur mu hiç kuldan kula eziyet,
    Çok dünyada yola gelmeyen bencil.

    Bele,ele,dile sahip olmaktır işin,
    Kendin götürürsün kendi ateşin,
    Sen dürüst insan ol fark etmez yaşın,
    Düzelt özün,sözün bilmeyen bencil.

    Bazen şaşırırım cahil çakala,
    Karışmıştır bıyıkile sakala,
    Yaşı büyük ama çokta ukâla,
    Hainlikte geri kalmayan bencil.

    Sözlerim cahile fayda etmez öğüt,
    İnsanlık vasfında kendini eğit,
    Nedendir boş yere kendini avut,
    Yaşarken dersini almayan bencil.

    Yıldırma canları,üzme insanı,
    Ölümlü dünyadır ilginç bir konu,
    Para,mal,mülk servet kurtarmaz seni,
    İnsanlardan razılık almayan bencil.

    Her canlıyı tek tek ana doğurur,
    Kul değil Yüce Hak rızkını verir,
    Fetbazlar şeytanla kol kola yürür,
    Unutmuş dostluğu bilmeyen bencil.

    Veysel der ki; Gerçek hak ben Adem'de,
    Arama camide, arama cemde,
    Kötülükte iyilikte kalbimde,
    Duy beni imana gelmeyen bencil.

    Veysel Şimşek
     



Sayfayı Paylaş