Arif Nihat Asya Şiirleri Anne

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 29 Mart 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    ANNE Şiiri

    İlk kundağın
    Ben oldum, yavrum;
    İlk oyuncağın
    Ben oldum.

    Acı nedir
    Tatlı nedir... bilmezdin
    Dilin damağın
    Ben oldum.
    Elinin ermediği
    Dilinin dönmediği
    Çağlarda, yavrum
    Kolun kanadın
    Ben oldum
    Dilin dudağın
    Ben oldum.

    Belki kıskanırlar diye
    Gördüklerini
    Sakladım gözlerden
    Gülücüklerini...
    Tülün duvağın
    Ben oldum!

    Artık isterlerse adımı
    Söylemesinler bana
    Onun Annesi diyorlar...
    Bu yeter sevgilim bu yeter bana!

    Bir dediğini iki
    Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki
    Ve seni öyle sevdim sana
    O kadar ısındım ki
    Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim
    Gün oldu kırdın...
    İncinmedim;
    İlk oyuncağın
    Ben oldum.. Yavrum
    Son oyuncağın
    Ben oldum...

    Layık değildim
    Layık gördüler
    Annen oldum yavrum
    Annen oldum!

    Arif Nihat Asya


    Masallarda


    Benim de bir annem olsa annemin
    Beşiğini seve seve sallardım;
    Gülse güller açılırdı içimde
    Ve ağlasa inci inci ağlardım.

    Işılda ey mavi saray ışılda:
    Pırıl pırıl şehnişinler, kapılar...
    Senin kırk gün, kırk gecelik düğünün,
    Benim kırk gün, kırk gecelik yasım var.

    Sesler gelir sarnıçların dibinden:
    -Çıkayım mı, çıkayım mı?
    Çık da gör!
    Bir yakılmış, bir yıkılmış yerdeyiz...
    Daha neler yıkacaksın yık da gör!

    Çağlar yüksük dolusuymuş ve hayat
    İki iğne bir çuvaldız boyu yol...
    Söyle anne: Neye yarar, niçindir
    Demir çarık, demir asa, demir kol?

    Oğlun oldum ey anneler annesi...
    Türküce de masalca da bilirim,
    Şehnişinden sarkıtırsan saçını
    Saçlarına tırmanarak gelirim.

    Arif Nihat Asya
     



Sayfayı Paylaş