Ana...Can ana....

Konusu 'Karışık Şiirler' forumundadır ve abdulkadir tarafından 10 Aralık 2008 başlatılmıştır.

  1. abdulkadir Well-Known Member


    [​IMG]

    Ana,
    Üzerimi ört
    Güneş ışığı istemiyorum,
    Ay ışığını,
    Sahte ışıkları

    Kalbinin nuruyla,
    Bir ömür boyu
    aydınlanmayı uman ben,
    İki elimin arasında,
    İki dizimin arasında,
    Gözlerime baka baka
    Yavaşça sönen nurundan sonra
    Artık ne huzur umuyorum,
    Ne sükunet,
    Ne saadet,
    Ne de hayır...

    Ana,
    Üzerimi ört,
    Ört ki senin ışığınla hayata bakan gözlerim,
    Toprağından başka bir şey görmesin,
    Senin ışığınla hareket eden ellerim,
    Toprağından başka bir şey tutmasın
    Senin ışığınla derman bulan dizlerim,
    Toprağından başka bir şeye değmesin

    Ana,
    Üzerimi ört,
    Ört ki toprağına sinen kokunu,
    Toprağına işlenen yüzünü,
    Sevincini, hüznünü,
    Kederli ve çaresiz bakışlarını,
    unutmayayım

    Ana,
    Toprağınla ört beni
    Sen ölünce hayat ölüme kilitlenirmiş,
    Şimdi ben kime konuşayım,
    Ben kime sarılayım,
    Ben kime tebessüm edeyim,
    Ben kime derdimi anlatayım,
    söyleyeşeyim, ağlayayım.

    Ana,
    Üzerimi ört,
    Köşe yazarlarını,
    Edebiyatçıları,
    Şairleri...
    duymak,görmek,okumak istemiyorum...

    Size ne oluyor ki, Allah yolunda ve: «Rabbimiz, bizi halkı zalim olan bu ülkeden çıkar, bize katından bir veli (koruyucu sahib) gönder, bize katından bir yardım-eden yolla» diyen erkekler, kadınlar ve çocuklardan zayıf bırakılmışlar adına savaşmıyorsunuz? Nisa,75

    “Biz ise, yeryüzünde güçten düşürülenlere, lütufta bulunmak, onları önderler ve mirasçılar kılmak istiyoruz ve istiyoruz ki onları yeryüzünde iktidar sahipleri olarak yerleşik kılalım, Firavun’a, Haman’ a ve askerlerine, onlardan sakınmakta oldukları şeyi gösterelim” (Kasas,5-6)


    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]
     



Sayfayı Paylaş