Abla Şiirleri Abla İle İlgili Sözler

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 1 Mayıs 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    ABLAM Şiiri

    Beni güler yüzünden mahrum etme
    Bırakma sensizliğin boşluklarında
    Sar beni yaşama sevincin ile
    Ölümü dost bildiğim karanlıklarda

    En ince yerinden kopmuştu
    Yaşamın ipi avuçlarımda
    Ölüm, hep beklenendi
    Kaçınılmaz bir sondu,
    Gençliğimin en güzel zamanlarında

    Bir boşluktan ibaretti her şey
    Seni tanıyınca güzelleşti
    Günün doğan her sabahı
    Ve yüzüm ilk defa güldü
    Hüzünlü aynalarda

    İyi ki varsın…

    Ölümün kıyılarında
    Yaşama sımsıkı sarılan
    Hüzünlerimi dost bilen
    Güler yüzlü, neşeli ablam'a


    ABLA Şiir

    İnanılmaz bir mutluluk var içimde abla
    İnanılmaz bir sevinç

    Gün doğuyor artık yüzüme
    Gülüyorum abla gülüyorum yarınlara

    Benim de artık topum olacak plastikten
    Kalemim, kağıdım, silgim
    Ben de artık koşacağım ablam ümitle yarınlara

    Okulum olacak gideceğim
    Önlüğüm var giyeceğim
    Ablam sen de gül benimle
    Meğer sesimizi duyan varmış yarınlarda...


    Fahriye Abla Şiir

    Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,
    Kapanırdı daha gün batmadan kapılar.
    Bu, afyon ruhu gibi baygın mahalleden,
    Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın, sen!
    Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
    Gözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınla
    Ne güzel komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

    Eviniz kutu gibi küçücük bir evdi,
    Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi;
    Güneşin batmasına yakın saatlerde
    Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede.
    Yaz, kış yeşil bir saksı ıtır pencerede;
    Bahçende akasyalar açardı baharla.
    Ne şirin komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

    Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı;
    Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı.
    İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
    Altın bileziklerle dolu bileklerin.
    Açılırdı rüzgârda kısa eteklerin;
    Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla.
    Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

    Gönül verdin derlerdi o delikanlıya,
    En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya.
    Bilmem şimdi hâlâ bu ilk kocanda mısın,
    Hâlâ dağları karlı Erzincan’da mısın?
    Bırak, geçmiş günleri gönlüm hatırlasın;
    Hâtırada kalan şey değişmez zamanla,
    Ne vefalı komşumuzdun sen, Fahriye Abla!


    Özlemin Zor Geldi Abla


    Her seni düşündüğümde bitsin bu hasret diyorum
    Sensiz yapamıyorum biliyorsun abla
    Sen gittin ya gelirsin diye kapılarda bekliyorum abla
    Gel ne olur çıkıp gel yalnız bırakma bizi
    Bizi hasret bıraktın gecenin karnlığında gittin
    Hasretin özlemlerin zor geliyor bize
    Gelir umutuyla beklerim seni geceleri
    Meydan okudum hasrete acılara
    Elinden tutup kadere yüreğinde isyan ettik
    Umudum sendin sende unuttun gittin abla
    Yollarda seni aradım bulamadım
    Sen beni unutsan ben seni unutamdım abla
    Sensiz geçen geceler sabahlar olmuyor
    Geceleri yatağımda seni düşünür hayal ederim
    Hayatın acıda olsa yüreğin acılarla dolsada
    Ölüme meydan okudun acı dolu hayatta
    Seni aradım hayırdım sesimi duyuramadım
    Sana acıları yaşatanlar hayatları senden beter olsun
     



Sayfayı Paylaş