24 Kasım Öğretmenler Günü Şiir

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve SeçiL tarafından 10 Nisan 2016 başlatılmıştır.

  1. SeçiL Well-Known Member


    SEVGİLİ ÖĞRETMENİM

    Sevgili öğretmenim,
    İnan sen bir ışıksın.
    Yanarsın gece gündüz.
    Aydınlatırsın bizi.
    Doğruyu, güzeli,
    Bize sen öğretirsin.
    Vatanıma sevgiyi,
    Kalbimize sen korsun.
    Çevreni aydınlatır,
    Bir mum gibi erirsin.
    Anne - baba gibisin,
    Bizi, bağrına hep basarsın.

    Fethi BOLAYIR


    BAŞÖĞRETMEN


    Atatürk benim,
    Başöğretmenim,
    Ne öğrendimse,
    Ondan öğrendim.

    Yenilikleri,
    Hep o düşünmüş,
    Milleti için,
    Ağlamış, gülmüş.

    Çocuk kalbimle,
    İlk onu sevdim,
    Atatürk benim,
    Başöğretmenimdir.


    24 Kasım Öğretmenler Günü


    Ellerim kirliydi tuttun elimden
    Bilgi dağarcığın açtın özünden
    Bendeki cevheri gördün gözümden
    Umudum sen oldun düşüm sen gibi

    Yüksünmedin burnumdaki sümükten
    Sende bir insandın etten kemikten
    Annem miydin,babam mıydın,eğitmen.
    Kutsal meslek istiyorum sen gibi

    Yırtığımda yamam oldun dikişsiz
    Özünde doğruydun süssüz nakışsız
    Yüreğimdi yüreğin düzgün çakılsız
    Düz yollarda gideceğim sen gibi

    Aklaştı saçların bendeki kara
    Yürüdüm bir hayli vermedim ara
    Ektiğin tohumlar yeşersin daha
    Ben de tohum ekeceğim sen gibi

    Yurdumu öğrettin bayrağım başta
    Atamı sevdirdin, her an,her yaşta
    Kol kolaydık cehaletle savaşta
    Şimdi eğitmenim tıpkı sen gibi

    Yüreğim yorulmaz feyz aldım senden
    Ben de tutacağım çamurlu elden
    Dikensiz gördüğüm, dikenli gülden
    Demet demet dereceğim sen gibi..


    DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ


    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Bütün çiçekleri getirin buraya,
    Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
    Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
    Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
    Son bir ders vereceğim onlara,
    Son şarkımı söyleyeceğim,
    Getirin, getirin… ve sonra öleceğim.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum.
    Kaderleri bana benzeyen,
    Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları,
    Geniş ovalarda kaybolur kokuları…
    Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,
    Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
    Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Ben bir köy öğretmeniyim, bahçıvanım,
    Ben bir bahçe suluyorum gönlümde,
    Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden
    Ne güller fışkırır çilelerinde,
    Kandır, hayattır, emektir benim güllerim
    Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
    Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    En güzellerini saymadım çiçeklerin,
    Çocukları, öğrencilerimi istiyorum
    Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
    Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
    O bakımsız ama kokusu eşsiz çiçek.
    Kimse bilmeyecek seni, beni kimse bilmeyecek
    Seni, beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
    Ama ben dünya üstündeyim, toprakta.
    Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,
    Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım.
    Yurdumun çiçeklenmesi için, daima yaşadım,
    Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
    Şimdi ustum, örtün beni, yatırın buraya,

    Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.
    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini,
    Bacımın suladığı fesleğenleri,
    Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
    Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,
    Aman Isparta güllerini de unutmayın,
    Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum
    Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Baharda Polatlı kırlarında açan,
    Güz geldi mi Kop dağına göçen,
    Yürükler yaylasında, Toroslarda eğleşen,
    Muş ovasından, Ağrı eteğinden,
    Gücenmesin, bütün yurt bahçelerinden
    Çiçek getirin, örtün beni,
    Eğin türkülerinin içine gömün beni.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
    Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
    Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum,
    Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
    Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
    Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım,
    Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
    Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

    Ceyhun Atuf KANSU
     



Sayfayı Paylaş